Stijn Coronel

Foto 12-06-18 11 36 19

Dit ben ik

Ik ben Stijn Coronel, zittend inspirator en een passievolle, gedreven en vooral ook eigenwijze ondernemer. Ik ben geboren in ’t Gooi en veertien jaar geleden naar Den Bosch verhuisd voor mijn werk. Voor mij is het altijd alles of niets. Voorbeeld: Toen wij eens het evenement ‘Te land, ter zee en in Den Bosch’ organiseerden, bleek het zeil voor de waterbak te klein. Ik ben toen door anderen op de rand van de bak getild om daar een oplossing te bedenken. Die rand was slechts 40 centimeter breed en 2,5 meter hoog! Maar een oplossing moest er komen …

Profiel

Dit ben ik
Stijn Coronel

Geboortedatum
5 maart 1979

Woonplaats
‘s-Hertogenbosch

Hobby’s
Mijn werk, evenementen organiseren.

Gekke gewoonte
Ik klim wel eens op plekken die niet zo toegankelijk zijn.

Waarom doe je mee
Ik vind dat onze groep meer naar voren mag treden met al haar talenten en mogelijkheden.

Contact
globe

Dit kan en doe ik

Voordat ik in een rolstoel terecht kwam, heb ik onder meer als gerechtsdeurwaarder gewerkt. Daarna heb ik nog diverse cursussen gevolgd. Ik heb zelfs even bij het UWV gewerkt, maar het louter verplaatsen van dossiers was niet echt mijn ding!

Mijn talent is het raken, ontwikkelen, bewegen en inspireren van mensen. Zo adviseer ik enerzijds bedrijven over hoe ze kunnen omgaan met medewerkers die een beperking hebben, en inspireer ik anderzijds mensen met een beperking over hoe ze uit hun stigma kunnen stappen. Mijn boodschap naar hen: jij bent de eigenaar van je beperking en jij zorgt dat die beperking zichtbaar wordt. Als je mensen in jouw omgeving confronteert met hun eigen ongemakkelijkheid, dan heeft dat impact. Ik begin een lezing vaak op een gewone stoel, zodat mijn toehoorders pas in tweede instantie zien dat ik doorgaans in een rolstoel zit. Mensen gaan dan ineens anders naar je kijken.

“Denken in mogelijkheden is leven in succes.”

Dit wil ik

Ik wil het verschil blijven maken en dan vooral op sociaal vlak. Ik wil mensen leren verder te kijken dan de beperking en niet meer te denken in vlekjes. Ik ben daarin erg ambitieus. Kijk, als studenten met een beperking ergens stage lopen, krijgen ze vaak knullig werk. Dat is niet goed. Zet jongeren ‘met vlekjes’ in de drivers seat. Geef ze het stuur in handen, zodat ze zich op hun eigen niveau maximaal kunnen ontwikkelen. Ook belangrijk: de overheid kan nog veel leren als het gaat om mensen met een beperking. Die keurt nog steeds op basis van verdienmodellen en dat is ronduit pervers.

Dit is mijn beperking

Ik heb geen beperking, wel een gelukkig leven. Mijn belangrijkste vlekje? Ik kan erg ongeduldig zijn! Ergens onderaan de lijst met vlekjes staat mijn multifocale motore neuropathie (MMN), waardoor ik geen echte beenfunctie meer heb. Over deze ziekte, die zich bij mij atypisch manifesteert, is weinig bekend. Niemand kan mij zeggen wat mijn perspectief is. Maar vervelende dingen horen er nu eenmaal bij; die moet je ook accepteren. Mijn beperking kan niet zo erg zijn als het overlijden van iemands oma.

Het is lastig omgaan met mensen die meteen in de ‘zieligheidsmodus’ gaan als ze mij zien. De ultieme vorm van participatie is als je geen los deel meer bent. Als mensen niet meer schrikken als ik vanuit een gewone stoel in mijn rolstoel schuif!

Dit heb ik nodig

Wat werken betreft: ik ben een goede teamspeler, maar wil wel graag een leidende rol. In het dagelijks leven heb ik alleen mijn rolstoel nodig. Voor de rest red ik het gewoon. Ik zorg er wel voor dat mijn omgeving zo wordt ingericht dat ik alles kan doen. Mentale weerbaarheid is voor mij erg belangrijk. Heel veel mensen denken dat ze altijd maar moeten helpen, maar heel vaak is hun hulp geen echte hulp. Dat is wel een vervelende boodschap. Maar ook hierbij heb je zelf veel in de hand. Ik ben de dingen voor. Als ik laat in de kroeg kom, komen ze in bosjes naar me toe om te zeggen dat het zo goed is dat ik er ben. Ik zou dan zelf geen bier hoeven te halen, maar dat doe ik juist wel. Ik duw de rest gewoon aan de kant.

Dromen

Ik droom er voor mezelf van om met mijn rolstoel op een eiland te zitten en daar door het zand te kunnen rijden. Voor de wereld heb ik een andere droom: dat we beseffen dat we met z’n allen een opdracht hebben als het gaat om bijvoorbeeld voedsel en klimaat. We moeten nu een aantal belangrijke stappen zetten en ons echt gaan afvragen hoe we met onze aardbol zullen omgaan. Kansen voor verandering zijn er wel. Als iedereen zich maar openstelt: van iemand met een beperking tot de president van Amerika.

Geschreven door: Anjo Blatter
Beeldmateriaal: Patrizia Serpe


Deel dit met
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone