Paul van Gellecom

Foto 30-03-18 19 48 06

Dit ben ik

Ik ben Paul van Gellecom, ik ben een actieve man die in 2006 werd geconfronteerd met een herseninfarct. Daardoor heb ik NAH, dat is een niet aangeboren hersenletsel. Door de beperkte energie en andere restverschijnselen lukte het me niet mijn werk bij Holland Casino in Nijmegen aan te houden. Na een depressie ben ik buiten het arbeidsproces geraakt. Het heeft even geduurd voordat ik dit een plek heb kunnen geven. Ik ben hierbij geholpen door professionals in NAH.

Profiel

Dit ben ik
Paul van Gellecom

Geboortedatum
17 maart 1966

Woonplaats
‘s-Hertogenbosch

Leefsituatie
Ik ben getrouwd met Monique, vader van twee dochters en een zoon. We hebben een hond, een kat en twee kippen. Kortom een huis vol.

Sport en hobby
Ik begeleid kinderen bij zelfverdedigingssport, ik wandel graag met de hond, die overigens niet zo dol is op wandelen.

Gekke gewoonte
Als ik een mandarijn eet moet de schil er in zijn geheel afkomen, anders eet ik hem niet op. Waarom ik dat doe??? Geen idee!!

Waarom doe je mee
Nik, de initiatiefnemer van dit platform, heeft me benaderd. Ik wil graag meer bekendheid geven aan het uitdragen van ervaringsdeskundigheid.

Contact
globefacebook

Dit kan en doe ik

Ik kan op een goede manier mensen inspireren en stimuleren. Ook kan ik goed met kinderen omgaan. Als kind heb ik op hoog niveau de vechtsport beoefend. De liefde voor die sport heb ik na mijn depressie weer opgepakt. Ik ben een sportschool voor zelfverdediging gestart in Empel. Met veel plezier geef ik les aan twee groepen, jongens en meisjes in de leeftijd van 7 tot 12 jaar. Het is mijn doel om kinderen weerbaarder te maken, zowel op mentaal alsook op lichamelijk vlak. Ook vind ik het belangrijk de kinderen een stukje respect voor elkaar en voor anderen mee te geven.

Ik werk als vrijwilliger bij Verpleeghuis Mariaoord, waar ik zorg  voor het voeren van de dieren.

Ik neem deel  aan de werkgroep die het NAH Café organiseert. In dat café ontmoeten lotgenoten elkaar in een ontspannen sfeer.

Het is mooi om met je eigen ervaring anderen, die ook geconfronteerd zijn met NAH, te kunnen helpen. Als ervaringsdeskundige op het gebied van NAH ben ik beschikbaar voor de regio Noord Oost Brabant. Samen met andere ervaringsdeskundigen volgde ik een cursus NAH Ervaringskracht. Hier leert men vaardigheden die nodig zijn voor het bieden van ondersteuning in het proces van herstel en verwerking van een hersenletsel. Medewerkers van instellingen of het onderwijs kunnen een beroep op ons doen, maar ook iedereen die behoefte heeft aan ondersteuning. We geven voorlichting over het leven met hersenletsel. Op afroep word ik door een beroepskracht gevraagd, om in het kader van ambulante begeleiding, mee te gaan naar (nieuwe) cliënten met NAH. Dat is voor de beroepskracht een toevoeging want ik praat vanuit de praktijk en kan heel goed begrijpen wat die ander meemaakt. Naast het delen van mijn ervaring regel ik als regiocoördinator ook de inzet van ervaringsdeskundigen. Ik beschik over een pool van mensen met NAH die hun ervaring met anderen willen delen.

“You only lose what you cling to.”

Dit wil ik

Ik wil graag dat ervaringsdeskundigheid meer aandacht krijgt in de maatschappij. Daar wil ik mijn steentje aan bijdragen. Als ervaringsdeskundige begrijp je wat de ander meemaakt. Je kunt echt helpen bij het verwerkingsproces en op die manier een positieve bijdrage leveren aan de acceptatie van NAH en het leven met een beperking.

Dit is mijn beperking

In de praktijk betekent dit dat ik door NAH veel last heb van vermoeidheid, ik ben snel overprikkeld, mijn korte termijn geheugen is iets minder en de informatieverwerking is vertraagd. Mijn enthousiasme voor activiteiten is er echter niet minder op geworden. Ik wil daarin mezelf nog wel eens voorbijlopen.

Dit heb ik nodig

Als ik activiteiten onderneem moet ik rekening houden met mijn energiepeil. Ik rust wat vaker. Ook werk ik bij de zelfverdediging met kleinere groepen.

Persoonlijk voel ik me geaccepteerd door de maatschappij. Maar voor veel lotgenoten is dat anders. Voor velen van hen is het overleven om het leven weer een beetje op de rails te krijgen. Instanties zoals het UWV maken het hen vaak erg lastig. Mijn medegenoten zouden meer begrip voor hun situatie moeten krijgen, er mag meer aandacht uit gaan naar de mogelijkheden van iemand met NAH.

Dromen

Ik heb geen grote dromen. Van de wereld van glitter en glamour in het casino heb ik de overstap gemaakt naar de wereld van de ‘geitenwollen sokken’, de hulpverlening en sport. De wereld van hulpverlening bevalt me goed. Het is wennen, maar ik ben klaar met de ziekte en tevreden met het leven van nu en de (vrijwillige) activiteiten die ik nu doe. Gezond ouder worden is natuurlijk wel een droom. Daarnaast zie ik mijn kinderen graag gelukkig worden.

Ik zou willen dat de maatschappij er qua en waarden en normen iets mooier uitziet. Normaal is al gek genoeg!

Geschreven door: Koosje de Leeuw
Beeldmateriaal: Patrizia Serpe

Deel dit met
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone