Marisa Puente

Marisa_SR_IR_6311

Dit ben ik

Ik ben Marisa. Ik ben een vriendelijke, spontane vrouw die graag onder de mensen is. Ik ben de trotse moeder van een gezonde, 12 jaar oude zoon. Daar heb ik heel veel steun aan. Ik kan af en toe streng zijn, maar ben ook rechtvaardig. Mijn zoon vindt mij de allerliefste. Verder ben ik secuur en netjes in wat ik doe. Ook ben ik spontaan en open, en krijg ik vaak complimenten over mijn mooie lach.

Profiel

Dit ben ik
Marisa Puente

Geboortedatum
6 maart 1975

Woonplaats
‘s-Hertogenbosch

Leefsituatie
Ik ben getrouwd met een hele lieve man en heb een zoon van 12.

Sport
Wandelen en fietsen.

Hobby’s
Kaarten maken, met mijn handen bezig zijn.

Gekke gewoonte
Soms wil ik ineens impulsief mijn hobbytafel op een andere plek in huis hebben en vind ik het achteraf toch niet fijn dus verander ik het weer terug.

Waarom doe je mee
Om te laten zien dat ik wel iets kan en mijn steentje bij kan dragen, en omdat herkenning bij lotgenoten fijn is.

Contact
globefacebook

Dit kan en doe ik

Ik kan heel goed met mijn handen werken en ben ontzettend creatief, waardoor ik hele mooie kaarten kan maken. Ik heb veel malletjes en maak daar prachtige werkstukken en 3D-projecten van. Ik heb op een gegeven moment de stoute schoenen aangetrokken en heb bij een scrapbookwinkel gevraagd of ik ontwerpen mocht maken met de nieuwe malletjes. Dat vonden ze hartstikke mooi, en sindsdien liggen mijn kaarten in het bijbehorende museum. Ik ga er één keer per maand naartoe en ze zijn altijd blij om me weer te zien!
Verder doe ik vrijwilligerswerk bij het ziekenhuis en loop ik mee met activiteitenbegeleiding voor ouderen. Ik vind het hartstikke leuk en het sluit goed aan bij mijn vroegere werk, bij ouderen in de thuiszorg. Laatst heb ik geopperd om workshops kaarten maken aan de ouderen te geven. Ze zouden erover nadenken dus ik hoop dat ik het binnenkort mag gaan doen, dan bloei ik helemaal op!

“Ik ben erg dankbaar voor wat ik allemaal met mijn handen kan.”

Dit wil ik

Werken met ouderen is waar mijn hart ligt. Dat wil ik echt blijven doen, en dan het liefste in de activiteitenbegeleiding. Samen met die mensen aan de slag gaan, dan kan ik mezelf zijn en mijn kwaliteiten laten zien. Creatief bezig zijn en kaarten maken is echt mijn ding. Heel stom wat ik nou zeg, maar als ik mocht kiezen, ga ik liever naar de hobbywinkel dan dat ik kleding koop voor mezelf. Dat meen ik serieus! Het liefst zou ik deze twee dus in mijn werk combineren.
Mijn wereldje is best klein, waardoor ik me soms erg eenzaam en alleen voel. Ik wil daarom wel graag meer mensen om me heen hebben. Het lijkt me bijvoorbeeld heel leuk om met andere mensen met soortgelijke kwetsbaarheden een clubje te vormen en samen bij mij thuis creatief aan de gang te gaan.

Dit is mijn beperking

Toen ik anderhalf jaar oud was kreeg ik een ontsteking in mijn hersenen en daar bovenop nog een virus. Ik was daardoor verlamd en moest opnieuw leren lopen en praten. Verder heb ik epilepsie, waardoor ik soms last heb van een afwezigheidsgevoel en even wegval. Leren is voor mij erg moeilijk en mijn moeder heeft me met veel dingen moeten helpen. In het begin vond ik dat heel moeilijk en was ik erg negatief. Ik heb nog steeds moeite met rekenen. Je ziet het niet aan me, maar mijn zoon van 12 moet me dan bijvoorbeeld helpen met geld teruggeven, dat vind ik wel moeilijk. Ik doe mijn best om het niet meer te zien als een belemmering maar er gewoon voor te gaan. Ik wil dolgraag verder en er zijn zat dingen waar ik wel goed in ben.
Verder liep ik er tegenaan dat het UWV me niet wilde geloven. Ik krijg nu een ww-uitkering tot ergens in 2016. Ik blijf solliciteren maar krijg vaak te horen dat ik niet de juiste papieren heb. Jammer vind ik dat, want daardoor worden mijn talenten niet gezien. Ik doe nu vrijwilligerswerk omdat ik ook wil laten zien dat ik wel mee kan doen in de maatschappij. Ik kan genoeg en ben veel te jong om thuis te zitten. Daarom doe ik het op deze manier, dan moet het wel een keer goedkomen.

Dit heb ik nodig

In mijn toekomstige werk wil ik graag open en eerlijk kunnen zijn over waar ik last van heb, en ook dat mijn werkgever er open en eerlijk over is tegen mij. Verder is het belangrijk dat ze weten dat ik af en toe door mijn epilepsie een afwezigheidsmoment heb. Het gebeurt niet vaak en het duurt maar een minuutje. Ik drink dan even wat water en als mijn collega’s me dan even aan de praat houden dan zakt het wel weer. Ik heb het ook nodig dat ze zorgen dat ik me lekker thuis voel en dat ze me helpen. Ik heb voor sommige dingen wat meer tijd nodig en ik kan niet in een hele grote groep werken, de omgeving moet dus wel rustig zijn.

Dromen

Ik zie de toekomst wel positief voor mezelf in. Ik heb eerder laten zien dat ik een echte doorzetter ben en het beste uit mezelf haal. Mijn droom is om een baan te vinden als activiteitenbegeleider bij ouderen. Dit kan ik dan combineren met mijn hobby om kaarten te maken want daar word ik echt vrolijk van. Ondanks de soms moeilijke situatie hebben we het als gezinnetje hartstikke goed. Ik hoop dat dat nog lang zo blijft! Verder hoop ik dat ik nog lang kan genieten van mijn ouders en zus om me heen. Mijn moeder wil ik graag extra in het zonnetje zetten omdat die me altijd ontzettend goed geholpen heeft.

Geschreven door: Leonie van Dongen
Beeldmateriaal: Iris Rijskamp

Deel dit met
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone