Marc de Hond

marc-de-hond-2

Dit ben ik

Ik ben Marc de Hond. Hoe anderen mij omschrijven? Als iemand die van iets negatiefs iets positiefs weet te maken. Dat zit in iedereen, maar de een is er beter in dan de ander. Ik ben ondertussen een ‘tegenslag-machine’. Onlangs reed ik met mijn auto tegen een paaltje de bumper eraf. Binnen een seconde had ik de schade geaccepteerd. Vroeger was ik ongetwijfeld nog een minuut boos op mezelf geweest, maar die fase sla ik nu alweer over.

Profiel

Dit ben ik
Marc de Hond

Geboortedatum
21 september 1977

Leefsituatie
Samenwonend

Sport
Rolstoelbasketbal en handbiken

Hobby’s
Ik kijk graag naar Amerikaanse series en talkshows.

Gekke gewoonte
Ik heb een hekel aan Donald Trump, maar wil toch alles over hem weten.

Waarom doe je mee
Ik heb het beloofd en houd me graag aan mijn woord.

Contact
globefacebookTwitter

Dit kan en doe ik

Tv-presentator, ondernemer, radio-dj, schrijver, regisseur en speler van het Nederlands rolstoelbasketbalteam. Ik heb in het verleden van alles gedaan, maar nu ben ik vooral theatermaker. Vanaf januari dit jaar sta ik op de planken met mijn nieuwe show ‘Wie bang is, krijgt ook klappen’. Je leert jezelf goed kennen als je avond na avond je verhaal vertelt aan een grote groep mensen. Maar het kan goed zijn dat ik in de toekomst weer iets totaal anders ga doen. Altijd hetzelfde doen, vind ik saai. Ik maak graag een groeicurve mee. Valt er niet meer zoveel uit te halen? Dan ga ik door naar de volgende uitdaging.

“Wie bang is, krijgt ook klappen.”

Dit is mijn weg

Ik heb altijd al een sterke drive gehad om positief in het leven te staan. Ik doe mijn best omdat succes hebben nu eenmaal leuk is. Maar trots op prestaties ben ik niet lang. De volgende mijlpaal vind ik interessanter dan de vorige.
Natuurlijk heb ik wel een aantal mindere jaren gehad. Jaren waarin ik mijn beperking moest accepteren en me zorgen maakte. Maar hoe dat was, ben ik nu alweer vergeten. Ik kijk vooruit en ben vooral blij dat ik nog leuke dingen kan doen.

Tips voor bedrijven

Ik snap dat veel bedrijven koudwatervrees hebben, maar organisaties zouden idealiter een afspiegeling van de samenleving moeten zijn. En daar horen dus ook mensen met een beperking, Marokkanen of lesbiennes bij. Helaas hebben de labels die we op mensen plakken veel vooroordelen. De oplossing? Sollicitaties voortaan doen als The Voice of Holland, met omgedraaide stoelen.
Omdat ik veel dingen zelf onderneem, heb ik niet vaak hoeven solliciteren. Maar de lullige realiteit is dat het voor mensen met een beperking nog moeilijker is om aan een baan te komen. Afgewezen worden is voor niemand fijn, maar voor mensen met een beperking extra confronterend. Mijn tip is daarom: blijf je best doen en vertrouwen houden dat er ergens een plekje voor je is.

Dit is mijn beperking

Door een dwarslaesie kan ik niet meer lopen. Hoe dat komt, doet er niet zoveel toe. Ik vind het veel interessanter wat we nu doen dan wat er toen gebeurd is. Willen we naar een wereld toe waarin het niet uitmaakt of je homo, vrouw, gekleurd of gehandicapt bent, dan moeten we kijken naar hoe iemand als persoon is en wat hij kan. Je hoeft geen uitleg te geven of je te verantwoorden omdat je anders bent dan de rest. Iedereen heeft het recht om geen verleden te hebben. Het gaat er vooral om hoe iemand nu is.

Dit heb ik nodig

Om van A naar B te komen heb ik een aangepaste auto en een rolstoel nodig. Maar wat ik de afgelopen 14 jaar vooral heb geleerd, is dat het belangrijk is de juiste mensen om je heen te verzamelen. Wil je ergens goed in worden dan moet je adviseurs uitzoeken die er al goed in zijn. En zorgen dat je goed materiaal hebt. Zo wil ik altijd de best mogelijke rolstoel, die er bovendien goed uitziet. Het is toch een onderdeel van je voorkomen, eigenlijk net als mooie kleding.

Dromen

Mijn persoonlijke geluk komt niet van dingen die in het verleden leuk waren, maar vooral van weten dat er nog iets leuks aan komt. Gelukkig heb ik voor 2017 genoeg in de agenda om me op te verheugen. Verre toekomstdromen zijn daarnaast niet nodig, zover kun je toch niet kijken.
Mijn dromen voor de wereld zijn echter wel gericht op de lange termijn. Want hoe kan het dat we nog steeds zo onzuinig omgaan met onze infrastructuur? Wachten we echt tot het allerlaatste moment om stappen te maken in duurzaamheid? We zitten gevangen in een gouden kooi en zouden op een streng dieet moeten. Onze economie is ingesteld op groeicijfers en wordt bepaald door omzetcijfers en wat we verdienen. Een indexcijfer voor goed en verantwoord omgaan met de wereld bestaat helaas niet. Elk jaar moeten we weer meer verdienen en erop vooruit gaan. Maar soms iets achteruit gaan hoort ook gewoon bij het leven.

Geschreven door: Laura Vogels
Beeldmateriaal: zelf aangeleverd

Deel dit met
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone