Leonie van Dongen

LEONIE_SR_IR_6482

Dit ben ik

Ik ben Leonie. Ik ben een enthousiaste vrouw met een druk sociaal leven. Ik hou van felle kleuren, ben gek op pinguïns en ik ben met vlagen een motorisch onhandige stuiterbal. In mijn kamer heb ik een complimentenmuur met mooie uitspraken van vrienden, familie en collega’s over mijn talenten en overwinningen. Ik steun de Hersenstichting en ik ben lid van een belangenvereniging en van D66.

Profiel

Dit ben ik
Leonie van Dongen

Geboortedatum
3 december 1983

Woonplaats
‘s-Hertogenbosch

Leefsituatie
Ik woon samen met mijn kat Hamster.

Sport
Wandelen, hardlopen en pilates

Hobby’s
Lezen (ook informatief), borrelen en (winter)kamperen.

Gekke gewoonte
Ik rijd op een parkeerplaats altijd de eerste paar plekjes voorbij.

Waarom doe je mee
Kunnen participeren in de maatschappij draagt bij aan herstel en daar zet ik me graag voor in.

Contact
facebook Twitter LinkedIN

Dit kan en doe ik

Ik krijg regelmatig complimenten over mijn enorme doorzettingsvermogen, waardoor ik allerlei nieuwe (enge!) dingen onderneem en mezelf zo blijf ontwikkelen. Ik weet door mijn bevlogenheid en manier van vertellen mijn luisteraars te boeien.
Bij stichting Raket richt ik me als eindredacteur op het profileren van de talenten op de website. Daarnaast werk ik als ervaringsdeskundige in een team van hulpverleners bij GGz Oost Brabant. Ik ga op huisbezoek bij cliënten (overwegend 16 t/m 23-jarigen) en vertegenwoordig in overleg met mijn collega’s het cliëntperspectief. Verder ben ik sinds kort projectcoördinator bij stichting Door en Voor, waar ik onder andere ook nog trainer ben van de cursus “Werken met eigen ervaring”. Tot slot ben ik te benaderen voor voorlichting over stigma, herstel, ervaringsdeskundigheid en diverse inhoudelijke thema’s waar ik zelf ervaring mee heb.

“We zijn allemaal gewoon mensen die behoefte hebben aan veiligheid, begrip, vertrouwen en een arm om je heen.”

Dit wil ik

Ik ben heel gelukkig met alles wat ik op dit moment doe en ik vind het daarom vooral belangrijk dat ik behoud wat ik tot nu toe heb bereikt. Voor mij is het heel belangrijk om mezelf goed te blijven monitoren en de balans in mijn leven te blijven bewaken. Met sinds kort een tweede baan erbij is dat weer even extra actueel en belangrijk.
Daarnaast wil ik ook op zoek blijven naar nieuwe uitdagingen en punten waarop ik mezelf verder kan ontwikkelen. Momenteel ligt de focus op mezelf verder ontwikkelen in spreken in het openbaar. Mijn doel is om mezelf nog structureler in te gaan zetten voor meer tolerantie en begrip door te vechten tegen stigma’s.

Dit is mijn beperking

Persoonlijk spreek ik liever over kwetsbaarheid. Op mijn 27e kreeg ik de diagnose ADHD. Doordat dit pas zo laat werd ontdekt heb ik door de jaren heen allerlei andere problemen ontwikkeld waar ik steeds meer last van kreeg. Door de vele pestervaringen uit het verleden ben ik mezelf al vroeg gevoelsmatig gaan afsluiten. Dat was toen een nuttige overlevingsstrategie maar die heeft zich uiteindelijk ontwikkeld tot een hechtingsprobleem. Verder heb ik, vanuit onzekerheid en om de onrust in mijn hoofd te compenseren, een obsessief compulsieve persoonlijkheidsstoornis ontwikkeld. Daardoor stelde ik idioot hoge eisen aan mezelf, met een heftige burn-out als gevolg. Ook heb ik een periode in de weekenden mijn toevlucht gezocht in verschillende soorten middelen om te vluchten van de eenzaamheid en het ongelukkige leven dat ik leidde. Toen dat steeds verder uit de hand liep heb ik uiteindelijk hulp gezocht.
Met de middelen ben ik gestopt, van de burn-out ben ik goed hersteld en de klachten vanuit de persoonlijkheidsstoornis heb ik d.m.v. therapie kunnen verminderen zodat ik er niet meer zoveel last van heb. De ADHD-klachten zullen nooit helemaal verdwijnen maar door mijn leven erop aan te passen heb ik er nu wel veel minder last van. Hechten blijft moeilijk maar ook daarin zet ik gelukkig wel stappen. Ik gun mezelf de tijd en heb goede hoop dat ook dat steeds meer goed gaat komen.

Dit heb ik nodig

Om goed te kunnen functioneren heb ik enerzijds geloof en vertrouwen nodig in dat ik het kan. Focus op waar ik goed in ben, daarvan groei ik zienderogen en dan ga ik als een speer vooruit. Anderzijds is het heel belangrijk dat ik mijn grenzen aan kan geven en dat ik daarin serieus genomen word. Ik werk het beste in een prikkelarme en overzichtelijke omgeving met voldoende direct zonlicht. Dat laatste is erg belangrijk, dat merk ik vrijwel direct aan mijn stemming. Ik zoek als dat kan dan ook altijd een plekje bij een raam op.
Bij werkzaamheden waarbij ik veel moet schakelen heb ik eigenlijk iemand naast me nodig die het overzicht houdt en me gerust kan stellen, om te voorkomen dat ik in paniek raak. Tot slot is het belangrijk dat ik met iemand kan sparren/reflecteren, dat ik me veilig en welkom voel en dat er een sfeer hangt waarin er ruimte is om fouten te maken en mezelf verder te ontwikkelen. Met elkaar in gesprek blijven, dat is belangrijk. Dan kom je samen een heel eind!

Dromen

Ik droom van een samenleving waarin we op psychische aandoeningen niet anders reageren dan op lichamelijke. Dat maatschappijbreed een realistischer en menselijker beeld ontstaat waardoor we elkaar toleranter en meer begripvol kunnen benaderen. Ik droom ervan dat we ons allemaal gaan realiseren dat we allemaal gewoon mensen zijn die behoefte hebben aan veiligheid, begrip, vertrouwen en een arm om je heen.
Ik heb ervaren hoe het was toen ikzelf, volstrekt normaal persoon – met een baan, vrienden, druk leven – plotseling verschillende labels kreeg en psychiatrisch cliënt werd. Ook ikzelf had toen stigmatiserende beelden bij deze diagnoses en weet dus als geen ander dat dit niet expres, maar vaak uit onwetendheid gebeurt. Mijn droom is om daar verschil in te maken.

Geschreven door: Leonie van Dongen
Beeldmateriaal: Iris Rijskamp

Deel dit met
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone