Funda Müjde

Mujde_cover_v3

Dit ben ik

Mijn naam is FundaMüjde. Ik ben een mensenmens en levenskunstenaar. Vrienden vinden me betrouwbaar, warm, sterk en een stoer wijf. Ik ben prettig gek en ga elk avontuur aan. Het gangbare pad? Niets voor mij.

“Alleen ga je sneller, samen kom je verder.”

Profiel

Dit ben ik
Funda Müjde

Geboortejaar
1961

Leefsituatie
Met partner en samengesteld gezin in dorpje onder de rook van Amsterdam

Sport
Handbike, krachttraining en zwemmen

Hobby’s
Theater, lezen, film en sporten.

Gekke gewoonte
Na een theatervoorstelling ga ik niet meteen naar bed maar wil ik graag nog even acclimatiseren en ontspannen.

Waarom doe je mee
Ik geloof sterk in de kracht van exposure.

Contact
globeglobefacebookTwitter

Dit kan en doe ik

Als actrice speelde ik in tv-series als Zeg ‘ns Aaa, Medisch Centrum West, Vrouwenvleugel en Goede Tijden, Slechte Tijden. Als schrijfster had ik jarenlang een column in De Telegraaf en schreef ik het boek ‘Niemand vraagt meer waar ik vandaan kom (sinds ik in een rolstoel zit)’. En als cabaretière maakte ik de theatervoorstelling Funda Draait Door, die ook in Macedonië en Oekraïne op de planken kwam en in reprise vanaf oktober ook weer opgevoerd wordt.

Daarnaast doe ik ook aan vrijwilligerswerk voor Stichting de Vrolijkheid om kunstzinnige activiteiten te doen voor en met kinderen in asielzoekerscentra. En ik zit in verschillende comités van aanbeveling. Vrijwilligerswerk, dat doet me goed.

Dit is mijn beperking

In 2007 raakte ik op vakantie in Turkije betrokken bij een ernstig ongeluk. De taxi waarin in zat werd aangereden door jongen van 19 jaar die net zijn rijbewijs had. De gordel die ik droeg heeft mijn leven gered. Maar ook mijn rug gebroken. Het gevolg was een dwarslaesie op L1-niveau. Ik heb nog gevoel maar geen kracht meer in mijn benen.

Na mijn ongeluk zei iedereen: ‘Waarom? Waarom jij?’. Maar die vraag stel ik niet. Op de vraag of het straf, beloning, een les of domme pech is, bestaat geen antwoord. Beter is de vraag: ‘Hoe ga je ermee om?’. Vooruit kijken is het allerbelangrijkste, daar kun je je kracht uit putten.

Het verdriet van niet kunnen lopen, komt nog regelmatig terug. En als ik zou kunnen toveren, zouden mijn benen het direct weer doen. Maar niet ten koste van alles. Ik ervaar ook oprecht de voordelen en rijkdom van zo’n enorme tegenslag. Het kan immers altijd erger. Ik ben dankbaar dat mijn armen het nog doen, dat ik warm water heb en hier zit. Het glas is halfvol en ik tel mijn zegeningen. Kijk je zo naar het leven, dan kun je jezelf altijd troosten.

Dit is mijn weg

Het was een moeilijke weg met veel strijd. Ik was ontzettend bang maar mijn lieve vrienden, partner, familie én lotgenoten hebben mij fantastisch geholpen. Na een ongeluk als dit zit je vol vragen over hoe het leven na een dwarslaesie eruit zal zien. Kan ik nog reizen? Kan ik nog sexy zijn? Kan ik nog moeder zijn? Je hebt believers nodig. Therapeuten die je overeind helpen, maar vooral lotgenoten die laten zien dat het kan.

Hoe ik ervoor zorgde dat ik niet bij de pakken neer ging zitten? Door te doen, doen, doen. Ik had geen keuze. Niemand wil 24/7 een klager om zich heen. Bovendien: nu ik toch leef, ga ik er ook het beste van maken. Die overtuiging heeft me geen windeieren gelegd.

Ik ben vooral trots op mijn doorzettingsvermogen. In 2014 fietste ik ruim 3.800 kilometer van Amsterdam naar Istanbul om te bewijzen dat er leven is na een dwarslaesie. Mensen hebben meer veerkracht dan we zelf beseffen. De grootste beperking is onze onzekerheid, niet de beperking zelf.

Dit heb ik nodig

Wat ik, en alle mensen met een beperking met mij, nodig heb is empathie en begrip. Geen medelijden maar gelijkwaardigheid en respect. Natuurlijk is dat moeilijk maar dat we het proberen, is belangrijk. We moeten elkaar helpen en vragen: ‘Wat kan ik voor je doen?’.

Nederland is namelijk ontoegankelijker dan ik ooit had gedacht. In 2006 hebben de Verenigde Naties het ‘Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap’ aangenomen. Maar Nederland is binnen Europa een van de landen die het laatst heeft geratificeerd,pas in juni 2016.

Bijna geen enkele werkplek voldoet voor me. In theaters zijn bijna nooit aangepaste toiletten achter de schermen of een oprijplaat voor het podium. Ook aangepast sporten is nog steeds een ondergeschoven kindje. Maar daar ligt ook een belangrijke taak voor ons. We moeten open zijn en blijven praten. Ik ga altijd uit van de goede intenties van een ander. Word je niet gezien? Dan kan dat ook aan jouzelf liggen. Blijf een open blik houden en confronteer de ander daar maar mee.

Tips voor bedrijven

Als dagvoorzitter heb ik veel debatten geleid en zo kwam ik laatst een case tegen waarin verteld werd over een Albert Heijn in Den Haag die jongeren met een verstandelijke beperking in dienst heeft. Het bleek een overweldigend succes. Niet alleen is het goed voor jongeren om een werkplek te hebben, het heeft ook een sterk positief effect op collega’s. Ze raken gemotiveerd en geïnspireerd. Ik adviseer daarom elk bedrijf mensen met een achterstand een kans te geven.De resultaten gaan erdoor omhoog.

Dromen

Een oorlogsvrije wereld waarin geen discriminatie of racisme voorkomt, dat is mijn droom. Bovendien kan ik me erg druk maken om het milieu.

Mijn tip voor mensen met een beperking? Wie continu tegen zichzelf zegt: ‘Ik ben blij, ik ben blij’, maakt zichzelf daadwerkelijk blij. Je kunt je brein voor de gek houden en jezelf positiviteit aanpraten. Doe de dingen waar je kracht uithaalt en bedenk waar jij dagelijks je bed voor wilt uitkomen. Is het een vogeltje in de tuin of misschien je moeder? Blijf in de openbare wereld en treed naar buiten.

Geschreven door: Laura Vogels
Beeldmateriaal: Uit eigen beheer

Deel dit met
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone