Didier d’Haens

IMG_9884 2

Dit ben ik

Ik ben Didier. Ik kom uit Zeeuws Vlaanderen waar ik 32 jaar heb gewoond. 11 jaar geleden heb ik mijn vrouw ontmoet en we wonen nu samen in een huis met een kleine tuin. We hebben bewust geen kinderen maar wel een hond. Ik vind het heerlijk om daar op zondagochtend lang mee te wandelen.
Door mijn vrouw ben ik in contact gekomen met spiritualiteit en kwam dat bij mij ook naar de oppervlakte. Dat heeft zich steeds verder ontwikkeld tot een interesse in numerologie en in de Tzolkin (Mayakalender). Ook ben ik graag bezig met muziek.

Profiel

Dit ben ik
Didier d’Haens

Geboortedatum
28 maart 1973

Woonplaats
Helvoirt

Leefsituatie
Ik woon samen met mijn vrouw en hond

Sport
lange wandelingen maken (15 km)

Hobby
Muziek

Gekke gewoonte
Ik praat vaak tegen mezelf (of tegen de hond of de cavia’s). En ze luisteren ook nog!

Waarom doe je mee
Ik vind dat iedereen, met of zonder beperking, het verdient om een kans te krijgen. Voor iedereen is wel iets weggelegd.

Contact
LinkedIN

Dit kan en doe ik

Mijn vrouw heeft een eigen praktijk, Bennu genaamd, met als motto balans en bewustwording. Daarin draag ik ook mijn steentje bij. We brengen mensen in balans en maken ze bewust op een spirituele wijze. Met allerlei tools en instrumenten behandelen we mensen energetisch. Verder werk ik al 10 jaar bij de politie, waarvan de laatste drie jaar in het team veilig en gezond werken (VGW) dat is gericht op verzuim. Ik ben daar de spin in het web en leg contact tussen de arbodienst en zieke medewerkers. Ik beheer het hele proces van aanmelding bij de bedrijfsarts tot de terugkoppeling van het spreekuur naar de verzuimdesk, inclusief de lijn die daarna verder wordt uitgezet. Ik vind het leuk werk om te doen.

“Ik wil anderen vooral meegeven om van jezelf uit te gaan en je kwaliteiten te benadrukken.”

Dit wil ik

Momenteel ben ik bezig met een opleiding tot livecoach, dat wil ik heel graag gaan doen. Ik kan mensen dan terug in balans brengen als ze even niet lekker in hun vel zitten. Je leven bestaat uit een aantal facetten (werk, relaties, familie, gezondheid, enz.). Als de balans daartussen verstoord is dan voel je je minder goed en dan kan ik als livecoach ondersteunen om de balans weer in orde te krijgen. Inmiddels is het zo dat ik per 1 januari 2016 gebruik kan maken van een regeling bij de politie waarbij ik 18 maanden word doorbetaald. In die tijd wil ik een eigen lifecoachpraktijk opstarten en een boek schrijven. Ik hoop dat ik me daar uiteindelijk volledig op kan gaan richten zonder er nog ander werk naast te hoeven doen.

Dit is mijn beperking

Ik ben geboren met een hersenvliesontsteking die niet helemaal is genezen. Toen ik 9 maanden oud was kwam daar een hersenabces overheen waarvoor ze een gaatje in mijn hoofd moesten boren. Ze hebben toen iets geraakt met een groeiachterstand als gevolg. Ik heb een ontwikkelingsachterstand op mijn linkerkant met zowel lichamelijke als geestelijke gevolgen. Verder heb ik er op mijn 13e epilepsie bij gekregen. Ik kan mijn linkerhand zeer beperkt gebruiken omdat de fijne motoriek daar niet aanwezig is. Voor de achterstand in mijn linkerbeen heb ik een aantal keer in het gips gezeten waardoor dat wat is bijgetrokken, maar je ziet nog wel het verschil. Dingen die ik met twee handen moet doen kan ik niet. Zo kan ik bijvoorbeeld geen piano spelen, moeilijke dingen tillen, met 10 vingers typen of autorijden. Maar waar ik vooral tegenaan loop is de zieligheidsfactor waarmee mensen vaak reageren op de epilepsie en de handicap. Het gebeurt nogal gauw dat mensen dingen van me overnemen en zeggen “kom maar, ik doe het wel”, terwijl ik het best zelf kan. Het gaat dan misschien wel iets moeizamer en ik doe er wat langer over, maar ik doe het wel gewoon. Ik heb dan het idee dat ze me zielig vinden.

Dit heb ik nodig

Gaandeweg heb ik mijn leven zo aangepast dat ik dingen doe waarbij ik mijn linkerhand niet nodig heb. Ik ben met mijn rechterhand heel sterk en doe daar ook veel mee. Op die manier ga ik zo goed mogelijk om met mijn beperkingen. In mijn eigen omgeving gaat dat heel goed. Andere omgevingen waarin dat moeilijker wordt zoek ik niet zo snel op. Vanwege de epilepsie kan ik niet goed tegen drukte. Het kán wel, maar dan beperkt. Ik trek me daarna snel weer terug om tot rust te komen. Op die manier zorg ik ervoor dat ik in de juiste omgeving niks speciaals nodig heb.
Van anderen heb ik het eerlijk gezegd juist nodig dat ze zo min mogelijk rekening houden met mijn handicap, zodat ik gewoon kan meedraaien. Dat is goed voor mijn eigenwaarde en hoe meer eigenwaarde je opdoet hoe minder de beperking een last wordt voor jezelf.

Dromen

Ik zou graag willen dat de wereld er zo uitziet dat iedereen naar waarde geschat wordt, los van een handicap of niet. Ik wil anderen daarom vooral meegeven om van jezelf uit te gaan en je kwaliteiten te benadrukken. Ik hoop dat werkgevers op de een of andere manier ruimte maken voor mensen met een handicap. Bij de politie gebeurt dit al wel, daar wordt budget voor vrijgemaakt en dat vind ik mooi. Toen ik bij de politie ging werken is er niet eens sprake geweest van mijn handicap. Het was gewoon in orde en ik ben er begonnen met werken. Er was bij mij dus niks aan de hand, dat was wel netjes. Toch vind ik dat dat nog meer zou mogen, dus ik hoop dat steeds meer mensen die kans krijgen.

Geschreven door: Leonie van Dongen
Beeldmateriaal: Patrizia Serpe

Deel dit met
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone