Annemieke Oost

FOTO2-anemieke

Dit ben ik

Ik ben Annemieke. Ik ben een ondernemende en gedreven vrouw, altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen die me helpen groeien en ontwikkelen. Ik blijf mezelf graag steeds opnieuw uitvinden en heb daarvoor al vele wegen bewandeld. Voor mij is het leven een avontuurlijke ontdekkingsreis, letterlijk en figuurlijk. Daar horen behalve vreugde en plezier ook tegenslag en teleurstelling bij, that’s life. Risico’s durven nemen, vallen en opstaan, steeds weer opnieuw.

Profiel

Dit ben ik
Annemieke Oost

Geboortedatum
18 mei 1978

Woonplaats
‘s-Hertogenbosch

Leefsituatie
Ik woon samen met mijn lieve vriend.

Sport
het liefst outdoor, zoals hardlopen/trailrunning, fietsen, hiken en skiën.

Hobby’s
reizen, pelgrimeren, schrijven, yoga, dans, persoonlijke ontwikkeling en nieuwe dingen leren en ontdekken.

Gekke gewoonte
een badkamer volgeplakt met memo’s met verbeterpunten voor mezelf.

Waarom doe je mee
Net als Raket draag ik in mijn werk en projecten bij aan de bewustwording van hoe we naar onszelf, elkaar en de wereld kijken. Doen we dat vanuit beperkingen of mogelijkheden?

Contact

facebookLinkedIN

Dit kan en doe ik

Ik ben opgeleid in International Business & Languages en Communicatie- & Informatiewetenschappen. Ik heb met veel plezier gewoond en gewerkt in Italië, Duitsland en Zuid-Afrika. Toen mijn oogaandoening aan het licht kwam moest ik een internationale carrière vaarwel zeggen. Door o.a. vrijwilligerswerk, cursussen en ontwikkelingswerk in Oeganda bleef ik wel actief participeren. Zo heb ik in 2015 samen met Gert-Jan de Hoon het project “Camino Anders Bekeken” opgezet, een pelgrimstocht voor jonge mensen met een visuele of visueel-auditieve beperking. Samen met goedziende buddy’s en met blindelings vertrouwen hebben we 200 km gelopen en laten zien dat er altijd meer mogelijk is dan je denkt.
Een jaar geleden (na mijn revalidatieperiode) vertelde ik het UWV vol enthousiasme over de voortgang in mijn proces en mijn wens om me om te scholen tot coach, om zo als ervaringsdeskundige mensen en organisaties te begeleiden in veranderprocessen. Door hun afwijzing werd er iets in mij geraakt. Ik voelde een sterke drang naar eigen regie en onafhankelijkheid en besloot om het toch te doen, mijn plannen toch uit te voeren. Met eigen inleg en ondersteuning vanuit een fonds kon ik in 2014 starten met een opleiding tot coach. Ook zet ik dit jaar de stap terug richting de arbeidsmarkt, als procesbegeleider/teamcoach bij een zorginstelling die zich inzet voor mensen met een visuele beperking.

“Het meeste zie je niet met je ogen, maar met je hart.”

Dit wil ik

Door mijn eigen ervaringen en verhaal te delen wil ik mensen inspireren en motiveren om net als ik in beweging te komen, uit hun comfortzone te stappen en in mogelijkheden te denken. Ik ben trots dat ik mijn hart ben blijven volgen en mijn eigen koers vaar op weg naar nieuwe perspectieven. Daardoor zit ik nu in een boeiend proces met grote vraagstukken over o.a. motivatie, zingeving, respect en leiderschap. Ik vind de mens en zijn gedrag fascinerend en ik voel een sterke drijfveer om lagen te doorgronden en in ontmoetingen tot daadwerkelijk contact te komen.

Dit is mijn beperking

Ik heb een oogaandoening, waardoor ik een grote blinde vlek heb in mijn zicht. Door het netvlies eromheen kan ik me wel oriënteren, maar ik kan er niet mee focussen of scherp zien. Daardoor heb ik veel moeite met bijvoorbeeld lezen of gezichten herkennen op straat. Ook ben ik overgevoelig voor licht en zie ik kleuren veel minder goed.
Toen ik tien jaar geleden met deze aandoening werd geconfronteerd, stortte mijn wereld in. Ik raakte buiten mijn goede zicht ook mijn rijbewijs, hobby’s en allerlei (financiële) zekerheden kwijt. Het pad dat ik voor mezelf had uitgestippeld, bleek ineens een doodlopende weg. Ik wilde niet opgeven en ging, eigenzinnig als ik ben, de strijd met mezelf aan. Uiteindelijk raakte ik burn-out en moest ik stoppen met mijn werk. Toen had ik geen keuze meer: het roer moest radicaal om. Een intensieve revalidatieperiode is de start geweest van een jarenlang verwerkingsproces, waarin thema’s als gemis, rouw en verlangen een belangrijke rol speelden.

Dit heb ik nodig

Ik word dagelijks uitgedaagd om mijn andere zintuigen zo optimaal mogelijk in te zetten. Dat is niet gemakkelijk, maar het maakt me wel enorm flexibel en creatief. De grootste prijs die ik betaal is vermoeidheid, omdat kijken me enorm veel energie kost. Ik moet dus genoeg rustmomenten plannen voor herstel. Voor studeren en praktische zaken heb ik hulpmiddelen, zoals luisterboeken en spraak- en vergrotingssoftware op PC en smartphone. Verder moet ik soms hulp vragen. Dat zit niet in mijn aard dus heb ik echt moeten leren. Dankzij buddy’s bij het hardlopen (Stichting Running Blind) en skiën (Nederlandse Skivereniging voor Blinden en Slechtzienden) zijn deze sporten voor mij weer mogelijk.

Dromen

Het liefst zou ik weer goed willen zien, zodat ik me vrijer en onafhankelijker kan bewegen en makkelijker kan reizen. Het blijft een droom om ooit weer in het buitenland te belanden. Andere plekken en culturen ontdekken, dat trekt me nog steeds enorm. Toch weet ik dat ik, ook zonder goed te kunnen zien, dromen kan verwezenlijken. Inmiddels realiseer ik me ook dat mijn beperking me sterker en zelfbewuster heeft gemaakt. . Mijn harnas laten vallen en stoppen met vechten tegen dat wat niet meer kan is de sleutel geweest om mezelf en het leven weer volledig te omarmen.

Geschreven door: Leonie van Dongen
Beeldmateriaal: Iris Rijskamp

Deel dit met
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone