Anja van Wijk

img_6615-2

Dit ben ik

Ik ben een spontane, vrolijke jonge meid. Ik geniet van alles wat ik meemaak, ik ben een echte levensgenieter. Probeer van alles het beste te maken en zie daardoor de positieve kant van dingen. Ik ben eerlijk, recht voor zijn raap, zeg wat ik wil en wat niet. Ik verwoord graag wat ik mee maak en wat ik voel door te schrijven. Zo heb ik een keer na een vervelende opmerking van iemand mijn gevoelens vastgelegd in een gedicht. Eén keer per jaar ga ik met een groepje vrienden op vakantie op een eiland in de Loosdrechtse plassen waar we allerlei activiteiten doen op het water. Degenen die mij kennen van deze vakantieweek kennen me als een feestbeest, ik voel me dan helemaal vrij en uitbundig, dat is puur genot!

“Geniet van het leven! Plant een zoen, oogst een glimlach.”

Profiel

Dit ben ik
Anja van Wijk

Geboortedatum
26 december 1988

Woonplaats
‘s-Hertogenbosch

Leefsituatie
Begeleid wonen

Sport
Rolstoeldansen samen met mijn moeder.

Hobby’s
Blogs schrijven op de site van Marco Borsato en één keer per jaar naar het fanclubweekend, meestal samen met mijn vader.

Gekke gewoonte
Tijdens Goede Tijden Slechte Tijden laat ik alles aan me voorbij gaan.

Waarom doe je mee
Ik wil de maatschappij een les leren, kijk niet alleen naar de beperking, naar mijn rolstoel, maar kijk naar mij en mijn mogelijkheden.

Contact
globefacebook

Dit kan en doe ik

Ik doe vrijwilligerswerk voor Van Neynsel op Park Boswijk in Vught. Dit is een plek voor dementerende ouderen waar ik ondersteunende activiteiten doe. ’s Morgens start ik met het rondbrengen van de krant, speel een potje kaart, ga mee bij een wandeling, help mee bij het eten en drinken en sluit aan bij bezoek aan de kerk. Ik geef handmassages, iets wat ik doe vanuit mijn gevoel. Ik pas de behandeling aan bij de bewoner. Ik ben zo vertrouwd op het terrein dat mensen aan mij de weg vragen, medewerkers zien me als een van hun.

Dit wil ik

Als het aan mij ligt blijf ik voor altijd het werk doen wat ik nu doe bij Van Neynsel op het Park Boswijk. Ik ben hier echt op mijn plek omdat ik geaccepteerd word zoals ik ben. Ik voel me nergens rijker dan wanneer ik aan het werk ben. Als een bewoner een slechte dag heeft en ik kan hem of haar uit zijn vervelende gevoel halen, dan voelt dat voor mij als de hoofdprijs. Ik heb de bewoners begrip, aandacht, tijd en geduld te bieden.

Dit is mijn beperking

Ik heb mijn spieren niet altijd onder controle, er is bij mij sprake van een spasme. Ik kan schrikken van onverwachte dingen zoals een harde stem of een deur die opengaat. Een dag na mijn geboorte bleek ik een operatie nodig te hebben aan mijn darmen, ik kreeg een hartstilstand en vervolgens een gebrek aan zuurstof. Ik maak nu gebruik van een elektrische rolstoel en een baclofenpomp die de spierspanning in mijn benen regelt. Hierin zit een spierontspannend middel dat elke drie maanden moet worden bijgevuld.

Dit heb ik nodig

De belangrijkste dingen die ik nodig heb zijn begrip, geduld en respect. Ik heb mijn rolstoel nodig, een aangepast toilet en een helpende hand bij aan-, uitkleden en douchen. Op mijn werk krijg ik hulp wanneer ik iets moet hebben uit mijn tas die aan mijn rolstoel hangt en bij het naar het toilet gaan, kan ik bij al mijn collega’s om hulp vragen. Ik heb een collega met wie ik 1 maal per jaar een gesprek heb over wat mijn taken zijn en wat ik nodig heb. In dat gesprek blijkt elke keer weer dat alles goed loopt, ik weet wat mijn taken zijn en die voer ik uit. Voor mij is het belangrijkste dat ik wordt gezien als een van de medewerkers, ik kan mijn werk doen zonder dat collega’s ervaren dat ik een belasting voor ze ben. Ze kijken naar mijn mogelijkheden en hebben me volledig geaccepteerd.

Dromen

Op mijn twaalfde was mijn grootste wens dat ik kon lopen. Om antwoord te krijgen op mijn vraag of ik zou kunnen lopen heb ik samen met een aantal mensen een documentaire film over mijn vraag mogen maken (YouTube: Anja in Eigenwijs). Jaren later heb ik door fysiotherapie ingezien dat lopen nog tot de mogelijkheden behoorde. Na jaren van training, zweten, vallen en opstaan lukt het me nu om binnenshuis met een rollator te lopen. Dat had niemand ooit verwacht! Inmiddels heb ik een nieuwe wens, ik zou heel graag een vervolg op mijn documentaire film willen maken. Een film over mijn huidige leven, hoe het mij is vergaan de afgelopen jaren.

Geschreven door: Mylène Ris
Beeldmateriaal: Patrizia Serpe

Deel dit met
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone